North Sea Jazz 2009 / Ahoy en Rotterdam overtuigd

Duffy; Steve Winwood; Jamie Cullum; James Taylor; B.B. King

Zo langzamerhand zijn de meeste bezoekers nu wel overtuigd dat Ahoy Rotterdam de goede keuze is geweest om naar uit te wijken. Zoals gebruikelijk had de organisatie ook dit keer aan alles gedacht binnen het complex en kunnen we de komende jaren er zo goed als zeker van uitgaan dat het NSJ evenement druk bezocht zal blijven.

Duidelijk is wel dat de muziekwereld een behoorlijk tik heeft opgelopen met het almaar uitdunnen van de wereldsterren, zoals nu ook weer blijkt hoe groot de invloed is van Michael Jackson, Nat King Cole, Micheael Brecker en wat eigenlijk hun muzikale erfgoed is voor de huidige artiest en de consument.

Het overgrote deel van de sterren op het NSJ heeft wel een moment gekozen om het repertoire aan te passen en een tribuut te wijden aan het fenomeen Jackson. Candy Dulfer, Marcus Miller en Jamie Cullum gaven een spetterende vertolking van diverse hits. Het publiek deed dan ook met volle teugen mee en kon ook weer makkelijk omschakelen naar het eigen repertoire.

Dit jaar was de programmering al of niet met voorbedachte rade voorzien van meer traditionele jazz en swingende latin optredens, waarbij George Benson en Burt Bacharach ook lieten zien dat hun muzikaliteit en het respect voor hun inspirerende voorgangers op eenzame hoogte doorleeft.

Dat jazz en latin muziek makkelijk samengaan werd duidelijk in het Amazon theater waar ook de wereld muziek invloeden als een muzikale waterval de luisteraar tot dansen uitnodigde. Het optreden van de band van James Taylor, Steve Winwood en Yuri Buenaventura was muzikaal strak. De zangers kregen de ruimte om centraal te staan en de luisteraar te verleiden.

Veel Nederlandse artiesten konden ook aardig meekomen op dit niveau, dat mag zeker gezegd worden, maar men merkt toch wel dat er internationaal gezien ruimte is om nog meer te kunnen perfectioneren. Wouter Hamel heeft wel de nodige charme maar mist nog de ervaring van een aanvoerder, Erik Vloeimans komt wat krachtiger over.

Duffy en Seal waren indrukwekkend als personage, waarbij Seal last had van zijn dynamisch bereik en klonk alsof zijn stem toe was aan een grote vakantie of wellicht dat de man beter tot zijn recht zou zijn gekomen in een akoestisch (unplugged ) setting.